Το σύμπαν δεν είναι delivery app: το μεγαλύτερο λάθος που κάνουμε με το manifestation

Πιστεύω στο manifestation. Το λέω από την αρχή, γιατί δεν θέλω να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι θεωρώ όλη αυτή τη διαδικασία ανοησία ή μια ακόμη μόδα της πνευματικότητας. Το αντίθετο. Έχω παρατηρήσει πολλές φορές στη ζωή μου ότι λειτουργεί. Εκεί που διαφωνώ είναι στον τρόπο με τον οποίο συχνά το παρουσιάζουμε, λες και αρκεί να ζητήσεις κάτι πολύ έντονα, να το γράψεις σε ένα χαρτί, να κάνεις λίγα λεπτά visualization και μετά να περιμένεις να στο παραδώσει το σύμπαν ακριβώς όπως το παρήγγειλες.

Για μένα, το manifestation δεν είναι μαγεία. Είναι κυρίως νοοτροπία. Είναι το σημείο στο οποίο αυτό που ζητάς παύει να μοιάζει μέσα σου εξωτικό, απαγορευμένο ή αδύνατο και αρχίζει να γίνεται κάτι που θεωρείς φυσιολογικό για τη ζωή σου.

Αν, για παράδειγμα, κάνεις δέκα λεπτά manifestation για οικονομική αφθονία, αλλά όλη την υπόλοιπη ημέρα σκέφτεσαι ότι δεν έχεις αρκετά, ότι τίποτα δεν σου βγαίνει, ότι είσαι πίσω, ότι οι ευκαιρίες δεν έρχονται ποτέ σε εσένα και ότι μάλλον έτσι θα συνεχίσουν τα πράγματα, τότε δεν μπορείς να περιμένεις ότι αυτά τα δέκα λεπτά θα ακυρώσουν ολόκληρο το υπόλοιπο εσωτερικό σου τοπίο.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να καταπιέζουμε τις αρνητικές μας σκέψεις. Αν πράγματι δεν έχεις αρκετά χρήματα, είναι απολύτως φυσιολογικό να σκέφτεσαι ότι δεν έχεις αρκετά χρήματα. Αν φοβάσαι, θα κάνεις και φοβικές σκέψεις. Αν περνάς δύσκολα, δεν μπορείς να υποχρεώσεις το μυαλό σου να συμπεριφέρεται σαν όλα να είναι τέλεια, μόνο και μόνο επειδή φοβάσαι μήπως «χαλάσεις το manifestation».

Αυτό δεν είναι θετικότητα. Είναι καταπίεση.

Η προσωπική δουλειά, η ψυχοθεραπεία, η αυτοπαρατήρηση ή οποιαδήποτε άλλη διαδικασία επιλέγει ο καθένας δεν υπάρχουν για να εξαφανίσουν κάθε αρνητική σκέψη. Υπάρχουν για να αρχίσουν, σταδιακά, να αλλάζουν τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον εαυτό μας, τις επιλογές που θεωρούμε διαθέσιμες, τα πράγματα που ανεχόμαστε και το τι πιστεύουμε ότι είναι φυσιολογικό να μας συμβαίνει.

Το manifestation δεν αφορά μόνο τα όμορφα πράγματα

Εδώ είναι ένα σημείο που θεωρώ πολύ σημαντικό και που συχνά αποφεύγουμε να συζητήσουμε. Πιστεύω ότι υπάρχει και αρνητικό manifestation.

Όχι με την παιδική λογική ότι αν σκεφτείς κάτι κακό μία φορά θα συμβεί. Αυτό θα ήταν απλώς ένας ακόμη τρόπος να δημιουργήσουμε άγχος στους ανθρώπους. Μιλάω για κάτι βαθύτερο. Για τον τρόπο με τον οποίο μια χρόνια πεποίθηση ή ένας τρόπος ζωής αρχίζει να επηρεάζει τις αποφάσεις μας, τις σχέσεις που επιλέγουμε, τις συμπεριφορές που ανεχόμαστε και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τις ευκαιρίες ή τους κινδύνους γύρω μας.

Το 2023 έζησα κάτι που για μένα έγινε ένα από τα πιο σκληρά παραδείγματα αυτής της διαδικασίας.

Βρισκόμουν σε μια σχέση στην οποία υπήρχαν ήδη πολύ σοβαρές ενδείξεις ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Υπήρχαν υπερβολικά νεύρα, φωνές με το παραμικρό, χτυπήματα σε αντικείμενα και ένα gaslighting τόσο έντονο που πολλές φορές κατέληγα να αμφιβάλλω για το αν έβλεπα σωστά αυτό που συνέβαινε μπροστά μου.

Ξέρεις ότι κάτι δεν πάει καλά, αλλά ταυτόχρονα ο άλλος σε έχει κάνει να αναρωτιέσαι αν υπερβάλλεις. Αν φταις εσύ. Αν «δεν ήταν ακριβώς έτσι». Αν δεν είναι τόσο τραγικά τα πράγματα όσο νομίζεις.

Κάποια ημέρα, κλαίγοντας, προσευχήθηκα. Και για μένα η προσευχή είναι επίσης μια μορφή manifestation, γιατί εκείνη τη στιγμή διατυπώνεις πολύ καθαρά μια πρόθεση.

Είπα περίπου το εξής:

«Θεέ μου, αν όντως δεν κάνω λάθος και αυτός ο άνθρωπος είναι κακοποιητικός, μεγάλωσε την κακοποίηση τόσο πολύ ώστε να μπορέσω να τη δω.»

Δεν είχα ζητήσει να μου συμβεί κάτι απαραίτητα κακό. Είχα ζητήσει να μην μπορώ πλέον να αμφισβητήσω αυτό που ήδη συνέβαινε.

Λίγες ημέρες αργότερα χάλασε το Wi-Fi στο σπίτι. Εγώ εκείνη την ώρα κοιμόμουν και σηκώθηκα για να βοηθήσω, καλώντας την εταιρεία ώστε να δούμε αν υπήρχε κάποιο τεχνικό πρόβλημα. Την ώρα που μιλούσα με την υπάλληλο, εκείνος φώναζε, έβριζε και έκανε συνεχώς κριτική επειδή, κατά τη γνώμη του, δεν μιλούσα αρκετά αποτελεσματικά και έτσι δεν θα μας βοηθούσαν.

Κάποια στιγμή δεν μπορούσα πλέον να συνεννοηθώ. Είπα στην κυρία ότι την ευχαριστώ και ότι θα καλέσω κάποια άλλη στιγμή, γιατί υπήρχε πάρα πολύς θόρυβος, και έκλεισα το τηλέφωνο.

Αυτό τον εξόργισε ακόμη περισσότερο.

Καθώς προχωρούσα προς το κρεβάτι για να συνεχίσω τον ύπνο μου, με έσπρωξε με τέτοια δύναμη ώστε βρέθηκα περίπου δύο μέτρα πίσω. Για καλή μου τύχη, εκεί υπήρχε καναπές.

Θα μπορούσε να μην υπήρχε.

Και σε εκείνο ακριβώς το σημείο σταμάτησε για μένα κάθε διαπραγμάτευση με την πραγματικότητα. Μάλιστα, ο γατούλης που είχα τότε επιτέθηκε στον ίδιο, μόλις με έσπρωξε. Και ξέρω ότι τα ζώα καταλαβαίνουν πολύ καλύτερα τι συμβαίνει πραγματικά από εμάς. Αν εγώ ήμουν ο κακός της υπόθεσης δεν θα είχε κάνει επίθεση σε εμένα;… σκέφτηκα….

Του είπα ότι χωρίζουμε και άρχισα να βάζω τα πράγματά μου σε βαλίτσες για να φύγω. Εκείνος κλείδωσε το σπίτι, έκρυψε το κλειδί και μου πήρε το κινητό ώστε να μην μπορέσω να καλέσω τους γονείς μου για βοήθεια.

Όταν κατάφερα να βρω ξανά το κινητό μου, κάλεσα την αστυνομία και είπα ξεκάθαρα ότι ο σύντροφός μου με είχε κλειδώσει μέσα στο σπίτι και δεν με άφηνε να φύγω.

Εκείνη την ημέρα η κακοποίηση δεν δημιουργήθηκε επειδή εγώ την έκανα manifest. Οι συμπεριφορές υπήρχαν ήδη και η ευθύνη ανήκε αποκλειστικά στον άνθρωπο που τις επέλεγε.

Αυτό που είχε αλλάξει ήταν κάτι μέσα μου.

Είχα ζητήσει να γίνει αδύνατον να συνεχίσω να αμφιβάλλω για αυτό που έβλεπα και, όταν αυτό συνέβη, ήμουν αρκετά έτοιμη ώστε να κάνω κάτι διαφορετικό.

Το μέσα πρέπει να είναι ευθυγραμμισμένο με το έξω

Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο μάθημα που έχω πάρει από το manifestation.

Δεν αρκεί να θέλεις κάτι. Πρέπει σε κάποιο επίπεδο να είσαι και έτοιμος για τις συνέπειες του να το αποκτήσεις.

Αν ζητάς μια διαφορετική ζωή, πρέπει να υπάρχει μέσα σου και η ετοιμότητα να κάνεις διαφορετικές επιλογές όταν έρθει η στιγμή. Αν ζητάς μια καλύτερη σχέση, μπορεί να χρειαστεί πρώτα να αναγνωρίσεις ότι αυτή που έχεις τώρα δεν μπορεί να γίνει αυτό που θέλεις. Αν ζητάς ελευθερία, μπορεί να χρειαστεί να φύγεις από κάτι που μέχρι εκείνη τη στιγμή φοβόσουν να αφήσεις.

Και εδώ βρίσκεται και το πρόβλημα της προσκόλλησης σε ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα.

Αν το δικό μου manifestation τότε ήταν «θέλω οπωσδήποτε αυτή η σχέση να φτιάξει», θα ζητούσα ουσιαστικά να αλλάξει ένας άλλος άνθρωπος. Να σταματήσει να θυμώνει, να σταματήσει τις κακοποιητικές συμπεριφορές, να γίνει αυτό που εγώ είχα ανάγκη να είναι.

Αυτό όμως δεν εξαρτιόταν από εμένα.

Υπάρχει ελεύθερη βούληση. Υπάρχουν άλλοι άνθρωποι. Υπάρχουν εξωτερικές συνθήκες. Δεν είναι κάθε αποτέλεσμα δικό μας να το ελέγξουμε, όσο καλή ψυχολογία κι αν έχουμε και όσο πολύ κι αν το θέλουμε.

Αυτό που εξαρτιόταν από εμένα ήταν να μπορέσω να δω καθαρά. Να πιστέψω αυτό που έβλεπα. Να σταματήσω να δίνω περισσότερο βάρος στην εξήγηση του άλλου από ό,τι στη δική μου εμπειρία και τελικά να φύγω.

Και αν εκείνη την ημέρα δεν ήμουν μέσα μου ήδη έτοιμη να το κάνω, μπορεί να είχα κάνει για ακόμη μία φορά τα στραβά μάτια. Μπορεί να είχα δεχτεί άλλη μία συγγνώμη, άλλη μία εξήγηση, άλλη μία προσπάθεια να παρουσιαστεί αυτό που συνέβη ως κάτι μικρότερο.

Γι’ αυτό δεν πιστεύω ότι το manifestation σημαίνει «παραγγέλνω αυτό και πρέπει να μου έρθει ακριβώς έτσι». Αν ζητήσεις συγκεκριμένα μια καφέ Gucci τσάντα και περιμένεις το σύμπαν να λειτουργήσει σαν κατάστημα με κωδικό προϊόντος, πιθανότατα έχεις χάσει την ουσία.

Η ζωή μπορεί να σου φέρει το αποτέλεσμα με έναν τρόπο που δεν είχες φανταστεί και μερικές φορές αυτός ο τρόπος δεν είναι καν ευχάριστος στην αρχή.

Μπορεί να ζητήσεις περισσότερη αυτοεκτίμηση και να αρχίσουν να διαλύονται σχέσεις στις οποίες έπρεπε συνεχώς να μικραίνεις τον εαυτό σου. Ή να ζητήσεις αφθονία και να χρειαστεί πρώτα να αλλάξεις εντελώς τον τρόπο με τον οποίο δουλεύεις, διαπραγματεύεσαι, χρεώνεις ή επιτρέπεις στους άλλους να αξιολογούν τον χρόνο σου.

Μπορεί να ζητήσεις μια υγιή σχέση και το πρώτο πράγμα που θα συμβεί να είναι να συνειδητοποιήσεις ότι πρέπει να φύγεις από την υπάρχουσα.

Το manifestation, λοιπόν, δεν είναι μαγικό κουμπί και το σύμπαν δεν είναι delivery app. Είναι περισσότερο μια διαδικασία κατά την οποία αυτό που πιστεύεις, αυτό που θεωρείς φυσιολογικό και αυτό που είσαι διατεθειμένος να κάνεις αρχίζουν κάποια στιγμή να συναντιούνται.

Και αυτό δεν σημαίνει ότι όλα λύνονται με «καλή ψυχολογία». Υπάρχουν περιβάλλοντα που δεν είναι καθόλου υποστηρικτικά, άνθρωποι που κάνουν δικές τους επιλογές και συνθήκες που δεν είναι στο χέρι μας. Το να πιστεύουμε στο manifestation δεν πρέπει να μας οδηγεί ούτε στην ψευδαίσθηση του απόλυτου ελέγχου ούτε στην ενοχοποίηση του ανθρώπου κάθε φορά που κάτι δύσκολο του συμβαίνει.

Για μένα, η ουσία βρίσκεται αλλού: στο να παρατηρείς τι πραγματικά πιστεύεις ότι αξίζεις, τι έχεις μάθει να θεωρείς φυσιολογικό, ποια πραγματικότητα αναπαράγεις κάθε ημέρα με τις επιλογές σου και, κυρίως, αν είσαι έτοιμος να κινηθείς όταν εμφανιστεί μπροστά σου μια πόρτα που δεν μοιάζει ακριβώς με εκείνη που είχες φανταστεί.

Γιατί μερικές φορές δεν πραγματοποιείται η επιθυμία με τον τρόπο που περίμενες.

Πραγματοποιείται η αλλαγή που χρειαζόσουν για να μπορέσεις επιτέλους να διαλέξεις διαφορετικά.

Αν σου αρέσουν αυτά τα πιο προσωπικά κείμενα, μπες στην παρέα μας και κάνε την εγγραφή σου here⁠. Μη χάσεις όσα θα λέμε από εδώ και πέρα.