Μου είπαν να γίνω πιο γλυκιά. Ευτυχώς οι γονείς μου μού είχαν μάθει αλλιώς

Δεν θα γράψω σήμερα ένα δραματικό άρθρο για τα παιδικά τραύματα, για τις δυσκολίες που με διαμόρφωσαν ή για το πώς έγινα αυτή που είμαι επειδή κάποτε χρειάστηκε να επιβιώσω από κάτι. Βέβαια, ένα κομμάτι αυτού ισχύει. Όπως ισχύει λίγο πολύ για όλους μας.

Σήμερα όμως θέλω να μιλήσω για κάτι διαφορετικό.

Είμαι πραγματικά ευγνώμων στους γονείς μου.

Είχα την τύχη να μεγαλώσω από ανθρώπους που, πριν καν γεννηθώ, εύχονταν να αποκτήσουν ένα παιδί πολύ δυναμικό και πολύ πεισματάρικο.

Και τελικά αυτό ακριβώς απέκτησαν.

Όπως όλοι οι γονείς, έκαναν λάθη. Δεν γράφω αυτό το άρθρο για να παρουσιάσω μια τέλεια οικογένεια ούτε για να εξιδανικεύσω το παρελθόν μου.

Υπάρχει όμως κάτι πολύ σημαντικό που σήμερα, μετά από τόσα χρόνια και μετά από τόσο κόσμο που έχω γνωρίσει, μπορώ να αναγνωρίσω:

δεν με ευνούχισαν ως προσωπικότητα.

Μου επέτρεψαν να είμαι εγώ.

Μου επέτρεψαν να έχω πείσμα.

Μου επέτρεψαν να είμαι δημιουργική.

Μου επέτρεψαν να έχω άποψη, να διεκδικώ, να επιμένω, να μη σταματάω εύκολα.

Και όσο μεγαλώνω τόσο περισσότερο καταλαβαίνω πόσο σημαντικό ήταν αυτό.

Γιατί αν αυτό το κομμάτι του χαρακτήρα μου είχε καταπιεστεί από πολύ μικρή ηλικία, νομίζω ότι θα είχα χάσει τελείως τον εαυτό μου.

Οτιδήποτε κι αν έλεγε ο αστρολογικός μου χάρτης –και πραγματικά, αν του ρίξεις μια ματιά, καταλαβαίνεις αρκετά γρήγορα ότι μιλάμε για έναν άνθρωπο που δύσκολα σταματάει όταν αποφασίσει κάτι– κανένας χαρακτήρας δεν αναπτύσσεται μέσα σε κενό αέρος.

Αν αυτή η φύση συναντούσε συνεχώς εμπόδια μέσα στο ίδιο μου το σπίτι, αν μάθαινα από παιδί ότι πρέπει να καταπιέζω την έντασή μου, την αποφασιστικότητά μου ή τη δημιουργικότητά μου για να είμαι αποδεκτή, πιθανότατα όλο αυτό κάποια στιγμή θα έβγαινε με πολύ πιο ακραίο τρόπο.

Και αυτό το συνειδητοποιώ περισσότερο όταν θυμάμαι πόσες φορές αργότερα, ως ενήλικη, άκουσα από ανθρώπους γύρω μου:

«Θα έπρεπε να είσαι πιο γλυκιά.»

Ή:

«Θα έπρεπε να είσαι πιο συγκαταβατική.»

Για να είμαι ειλικρινής, αυτή η απαίτηση πάντοτε μου προκαλούσε αποστροφή.

Τι σημαίνει «πιο γλυκιά»;

Μιλάω στους ανθρώπους ευγενικά, γιατί η δική μου ιδεολογία λέει ότι οφείλουμε να σεβόμαστε τον άλλον πρώτα και κύρια με την ιδιότητά του ως άνθρωπο.

Δεν χρειάζεται να συμφωνώ μαζί σου για να σου μιλήσω με σεβασμό.

Δεν χρειάζεται να μου είσαι συμπαθής για να σου φερθώ πολιτισμένα.

Αλλά άλλο πράγμα η ευγένεια και άλλο πράγμα η υποχώρηση.

Και κυρίως, τι σημαίνει «να είσαι πιο συγκαταβατική»;

Γιατί πρέπει να γίνω εγώ πιο συγκαταβατική για να λειτουργήσει μια σχέση ή μια συνεργασία;

Για ποιο λόγο δεν γίνεσαι κι εσύ περισσότερο συγκαταβατικός, ώστε να συναντηθούμε κάπου στη μέση;

Μια ιστορία που μου ήρθε ξανά στο μυαλό

Κάποιοι από εσάς μπορεί να με ακολουθείτε σήμερα έχοντας γνωρίσει τη δουλειά μου μέσα από άλλα sites ή άλλους φορείς. Είχα την τύχη μέχρι σήμερα να συνεργαστώ με αρκετούς ανθρώπους και μέσα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Και φυσικά πολλές από αυτές τις συνεργασίες με βοήθησαν να εξελιχθώ.

Υπάρχει όμως και μια πλευρά για την οποία δεν μιλάμε τόσο συχνά.

Όταν βρίσκεσαι στην αρχή της καριέρας σου και συνεργάζεσαι με έναν πολύ μεγαλύτερο ή περισσότερο αναγνωρίσιμο φορέα, υπάρχει αντικειμενικά μια ανισορροπία δύναμης.

Ξέρεις ότι το όνομα του άλλου μπορεί να βοηθήσει τη δική σου πορεία.

Ξέρεις ότι μια συνεργασία μπορεί να ανοίξει την επόμενη πόρτα.

Και όταν δεν προέρχεσαι από μια πλούσια οικογένεια, δεν έχεις γνωριμίες, δεν έχεις «άκρες» και δεν υπάρχει κάποιος που θα σηκώσει ένα τηλέφωνο για να σε βάλει στην τηλεόραση ή να σου εξασφαλίσει την επόμενη δουλειά, τότε όλα χτίζονται πολύ πιο αργά.

Στη δική μου περίπτωση, ό,τι έγινε, έγινε μέσα από πολλή δουλειά.

Πριν από μερικά χρόνια λοιπόν, όταν είχα αρχίσει να ασχολούμαι επαγγελματικά με τη συγγραφή άρθρων και την παραγωγή περιεχομένου, μου έγινε μία πρόταση συνεργασίας από ένα sex shop.

Μου ζήτησαν να γράψω άρθρα σχετικά με τα ζώδια και το σεξ.

Δεν έχω κάποιο κόλλημα με το συγκεκριμένο αντικείμενο και δεν πρόκειται ποτέ να υποδυθώ την πουριτανή ή τη συντηρητική για να εξυπηρετήσω μια συγκεκριμένη εικόνα.

Οι απόψεις μου είναι αυτές που είναι.

Και δεν θεωρώ ότι υπάρχει κάτι μεμπτό στο να μιλάει κάποιος για το σεξ.

Το πρόβλημά μου τότε ήταν πολύ πιο πρακτικό.

Δεν ήξερα ακόμη να κοστολογώ σωστά τα άρθρα μου.

Έτσι απευθύνθηκα σε ένα άτομο του χώρου με το οποίο συνεργαζόμασταν και το οποίο είχε τουλάχιστον είκοσι χρόνια περισσότερη επαγγελματική εμπειρία από εμένα.

Το εμπιστευόμουν.

Και το ερώτημά μου ήταν πάρα πολύ συγκεκριμένο: με βάση την εμπειρία που είχα τότε και την ποσότητα των λέξεων που θα απαιτούσε κάθε άρθρο, ποιο θα μπορούσε να είναι ένα λογικό εύρος τιμών;

Αυτό που ακολούθησε με εξέπληξε.

Όχι μόνο δεν πήρα ποτέ ουσιαστική απάντηση στο ερώτημά μου, αλλά το συγκεκριμένο άτομο επικοινώνησε με άλλον φορέα με τον οποίο επίσης συνεργαζόμουν εκείνη την εποχή και εξέφρασε την άποψη ότι, αν δεχόμουν τη συγκεκριμένη δουλειά, θα μπορούσα να βλάψω τη δημόσια εικόνα μου και, κατ’ επέκταση, ίσως και την εικόνα του άλλου φορέα.

Παράλληλα, ειπώθηκε και σε εμένα ότι μια τέτοια συνεργασία θα με έκανε να φαίνομαι «πολύ φτηνή».

Και πραγματικά μέχρι σήμερα αναρωτιέμαι:

Γιατί;

Γιατί φαίνεται «φτηνός» ένας άνθρωπος επειδή μιλάει για το σεξ;

Οι σεξολόγοι είναι φτηνοί;

Οι ψυχολόγοι που γράφουν για τη σεξουαλικότητα είναι φτηνοί;

Οι δημοσιογράφοι που ασχολούνται με τέτοια θέματα είναι φτηνοί;

Ή επειδή εγώ είμαι αστρολόγος πρέπει ταυτόχρονα να υπηρετώ και μια συγκεκριμένη εικόνα για το πώς «πρέπει» να συμπεριφέρεται μια γυναίκα που ασκεί αυτό το επάγγελμα;

Αυτό όμως που με ενόχλησε περισσότερο δεν ήταν η προσωπική του άποψη.

Την άποψή του μπορούσε να μου την πει.

Θα την άκουγα και θα αποφάσιζα μόνη μου.

Αυτό που με ενόχλησε ήταν ότι, κατά τη δική μου αντίληψη των γεγονότων, επιχείρησε να εμπλέξει έναν τρίτο φορέα και να δημιουργήσει πρόβλημα σε μία άλλη επαγγελματική μου συνεργασία για κάτι που δεν τον αφορούσε.

Και όταν το αντιλήφθηκα, δεν έκανα ιδιαίτερη συζήτηση.

Έληξα τη μεταξύ μας συνεργασία.

Δεν τσακώθηκα.

Δεν έκανα δημόσια καταγγελία.

Δεν ξεκίνησα να εξηγώ γιατί θεωρούσα αυτό που είχε συμβεί απαράδεκτο.

Απλώς σταμάτησα να συνεργάζομαι μαζί του και δεν του ξαναμίλησα.

Κάποια στιγμή μου έστειλε μήνυμα ρωτώντας γιατί δεν του μιλάω.

Δεν απάντησα ούτε σε εκείνο το μήνυμα.

Και δεν ξαναμιλήσαμε ποτέ.

Γιατί σκέφτηκα κάτι πολύ απλό.

Ένας άνθρωπος που τότε είχε επαγγελματική εμπειρία σχεδόν όση ήταν η δική μου ηλικία μπορούσε, κατά τη γνώμη μου, να αντιληφθεί μια χαρά τι έκανε και ποιες συνέπειες θα μπορούσε να έχει.

Δεν θεώρησα ότι ήταν κάτι που έγινε κατά λάθος.

Και συνεπώς δεν ένιωθα ότι είχα κάτι να εξηγήσω.

Υπήρχε όμως μία λεπτομέρεια που έκανε τα πράγματα πολύ χειρότερα

Εκείνη την περίοδο είχα μόλις χωρίσει.

Είχα αλλάξει πόλη.

Και αισθανόμουν τεράστια οικονομική ανασφάλεια.

Δεν αντιμετώπιζα μια καινούργια συνεργασία ως κάτι που απλώς θα έκανε λίγο καλύτερο το βιογραφικό μου.

Κάθε συνεργασία ήταν για εμένα λίγο πιο κοντά στο να μπορέσω να πληρώσω το ενοίκιο.

Τους λογαριασμούς.

Τα βασικά μου έξοδα.

Να νιώσω ότι μπορώ να σταθώ στα πόδια μου.

Και το συγκεκριμένο άτομο γνώριζε την κατάστασή μου.

Αυτό ήταν τελικά που με εξόργισε περισσότερο.

Γιατί όταν γνωρίζεις ότι κάποιος βρίσκεται οικονομικά σε μία τόσο ευάλωτη περίοδο και παρ’ όλα αυτά παρεμβαίνεις σε μία επαγγελματική του σχέση, γνωρίζοντας ότι ενδέχεται να του στερήσεις εισόδημα, για εμένα το ζήτημα δεν είναι πλέον απλώς ότι «διαφωνούμε επαγγελματικά».

Το να πας να μου χαλάσεις εν δυνάμει μία συνεργασία, ενώ γνωρίζεις ότι εκείνη τη στιγμή κάθε δουλειά για εμένα έχει πραγματική σημασία για την επιβίωσή μου, σημαίνει ότι δεν σε ενδιαφέρει ιδιαίτερα τι θα συμβεί σε εμένα μετά.

Και αυτό δεν μπορούσα να το προσπεράσω.

Και κάπου εδώ επιστρέφω στους γονείς μου

Γιατί αυτή η ιστορία ήρθε ξανά στο μυαλό μου πρόσφατα και με έκανε να αναρωτηθώ κάτι.

Τι θα είχε συμβεί αν είχα μεγαλώσει μαθαίνοντας ότι πρέπει πάντα να είμαι «καλό κορίτσι»;

Αν μου είχαν μάθει ότι πρέπει να είμαι πιο γλυκιά, πιο συγκαταβατική, πιο βολική;

Αν είχα μάθει να φοβάμαι μήπως δυσαρεστήσω έναν μεγαλύτερο άνθρωπο, έναν εργοδότη, έναν συνεργάτη ή κάποιον που έχει μεγαλύτερη δύναμη από εμένα;

Αν είχα μάθει ότι πρέπει να κρατάω ανθρώπους στη ζωή μου επειδή «ποτέ δεν ξέρεις πού μπορεί να σου χρειαστούν»;

Ίσως να είχα κρατήσει εκείνη τη συνεργασία.

Ίσως να είχα αρχίσει να εξηγώ τον εαυτό μου.

Ίσως να είχα αναρωτηθεί μήπως τελικά εγώ είμαι υπερβολική. Και αν όμως το μέλλον ξεχνιόμουν και ξανα ζητούσα βοήθεια και τελικά αντί για βοήθεια είχα μία καινούργια τρικλοποδιά;

Ίσως να είχα ζητήσει συγγνώμη για κάτι για το οποίο δεν ένιωθα ότι όφειλα να ζητήσω συγγνώμη. Αυτό όμως είναι το λιγότερο. Το πιο ακριβό τίμημα θα ήταν να σταματήσω να είμαι εγώ γιατί μόνο όταν είσαι αυθεντικός εαυτό σου μπορείς να είσαι πραγματικά δημιουργικός και να έχεις απήχηση στο κοινό. Ο κόσμος έχω καταλάβει τα τελευταία χρόνια ότι μια χαρά είναι σε θέση να κατανοήσει ποιος υποδύεται μία εικόνα και ποιος είναι πραγματικά αυτός που φαίνεται- βέβαια πάντα θα υπάρχουν εξαιρέσεις…

Ίσως να είχα αρχίσει να γίνομαι ακριβώς αυτό που μου ζητούσαν:

πιο γλυκιά.

Πιο συγκαταβατική.

Και ίσως, λίγο λίγο, να είχα αρχίσει να μικραίνω τον εαυτό μου για να χωράει καλύτερα στις απαιτήσεις των άλλων. Αλλά αν το κατάφερνα ποιος μου εγγυάται ότι αυτοί οι άνθρωποι θα μου φερόταν εξίσου γλυκά και με την αντίστοιχη ενσυναίσθηση; Μήπως οι άνθρωποι αυτοί απαιτούν από εσένα γιατί δεν είναι σε θέση να υποχωρήσουν σε τίποτα; Μήπως δεν τους αρέσει να προσπαθείς και να καταφέρνεις πράγματα; Κι αν αυτό ισχύει σίγουρα θα εμφανιστεί αργά ή γρήγορα ο κίνδυνος να υπονομεύσουν την επιτυχία σου και κάθε ευκαιρία που θα έρχεται στο πέρασμα σου.

Γι’ αυτό σήμερα αισθάνομαι πραγματικά ευγνωμοσύνη.

Ευχαριστώ τους γονείς μου που δεν με έμαθαν να μικραίνω τον εαυτό μου για να είμαι περισσότερο αποδεκτή.

Που δεν εξαφάνισαν το πείσμα μου.

Που δεν προσπάθησαν να μου αφαιρέσουν το δυναμισμό επειδή ίσως κάποια στιγμή γινόταν ενοχλητικός.

Που μου επέτρεψαν να είμαι δημιουργική.

Που με άφησαν να είμαι εγώ.

Και τώρα, τόσα χρόνια μετά, αναρωτιέμαι και κάτι ακόμη.

Έκανα τότε με τον συνάδελφο το σωστό;

Από τη μία είμαι σχεδόν απόλυτα σίγουρη ότι ναι. Μάλιστα όσοι γνωρίζω ότι συνεργάζονται μαζί του ακόμη, δεν έχει σημειώσει κανένας τους πολύ μεγάλη πρόοδο. Αντίθετα από τους συναδέλφους που συνεργαστήκαμε τότε μόνο όσοι έφυγαν άνοιξαν τα φτερά τους επαγγελματικά. … μήπως ήταν ενεργειακό βαμπίρ κιόλας; 😂

Από την άλλη, αυτή η ιστορία για κάποιο λόγο επανήλθε πρόσφατα στο μυαλό μου και θα ήθελα πραγματικά να ακούσω και άλλες απόψεις.

Εσείς τι θα κάνατε;

Θα ζητούσατε εξηγήσεις;

Θα απαντούσατε στο μήνυμα;

Θα δίνατε μία δεύτερη ευκαιρία στη συνεργασία;

Ή θα θεωρούσατε κι εσείς ότι ένας άνθρωπος με τόση εμπειρία γνώριζε πολύ καλά τι έκανε και δεν υπήρχε τίποτα άλλο που χρειαζόταν να ειπωθεί;

Δεν ξέρω αν αυτή τη στιγμή μπορείτε όλοι να αφήσετε σχόλια κάτω από το συγκεκριμένο άρθρο. Αν μπορείτε, θα ήθελα πραγματικά να διαβάσω τη γνώμη σας. Μπορείτε επίσης να δημιουργήσετε λογαριασμό, ώστε να αφήνετε σχόλια κάτω από τα άρθρα όποτε θέλετε.

Ήταν απλώς κάτι που ήθελα σήμερα να πω και να μοιραστώ μαζί σας.

Αν θέλεις, μπες στην παρέα μας (δωρεάν). Μπορείς να κάνεις την εγγραφή σου εδώ και να συνεχίσουμε να τα λέμε:

Είμαι διακριτική με την επικοινωνία… Θα σου στέλνω όταν χρειάζεται!