Ήθελα να χρησιμοποιήσω την πνευματικότητα για να πολεμήσω την αδικία. Μέχρι που κατάλαβα κάτι πολύ δύσκολο

Τα τελευταία χρόνια έχω ακούσει αρκετές φορές, ακόμη και λόγω του ζωδίου μου, ότι είμαι ένας άνθρωπος που ενδιαφέρεται πολύ για τον εαυτό του.

Η αλήθεια είναι ότι ένα μεγάλο μέρος της δικής μου ενασχόλησης με την πνευματικότητα ξεκίνησε από ακριβώς την αντίθετη ανάγκη.

Ήθελα να καταλάβω αν υπάρχει κάποιος τρόπος να μπορούμε να βοηθάμε περισσότερο.

Όχι μόνο τον εαυτό μας. Όχι μόνο την προσωπική μας ζωή, τα αισθηματικά μας, τα οικονομικά μας ή τους προσωπικούς μας στόχους. Αλλά και ανθρώπους που υποφέρουν. Ανθρώπους που αδικούνται. Καταστάσεις που μοιάζουν να έχουν ξεφύγει από κάθε έννοια δικαιοσύνης.

Και όσο περισσότερο μάθαινα για την ενέργεια, την πρόθεση, τον διαλογισμό, το manifestation και διαφορετικές πνευματικές πρακτικές, τόσο περισσότερο γεννιόταν μέσα μου μία σκέψη:

Αν όλα αυτά μπορούν να επηρεάσουν τη δική μας ζωή, γιατί να μην μπορούν να χρησιμοποιηθούν για κάτι μεγαλύτερο;

Γιατί να μην προσπαθήσουμε να στείλουμε ενέργεια σε έναν πόλεμο;

Γιατί να μην επιχειρήσουμε να ενισχύσουμε την ειρήνη;

Γιατί να μην κάνουμε μία πρακτική για περισσότερη δικαιοσύνη σε μία χώρα;

Γιατί να μην προσπαθήσουμε να επηρεάσουμε θετικά μία κατάσταση στην οποία άνθρωποι υποφέρουν;

Γιατί, τελικά, να χρησιμοποιούμε όσα γνωρίζουμε μόνο για τον εαυτό μας;

Αυτές οι σκέψεις με έχουν απασχολήσει πολλές φορές.

Ιδιαίτερα όταν παρακολουθώ γεγονότα που μου προκαλούν θυμό ή αίσθημα αδικίας.

Υπήρξαν φορές που πραγματικά σκέφτηκα ότι θα ήθελα να αξιοποιήσω όσα γνωρίζω με έναν πολύ πιο συλλογικό τρόπο.

Και κάθε φορά που το συζητούσα με ανθρώπους που είχαν πολύ μεγαλύτερη εμπειρία από εμένα σε αυτά τα πεδία, η απάντηση που έπαιρνα ήταν σχεδόν η ίδια.

Δεν ξέρεις πού παρεμβαίνεις.

Αρχικά, αυτή η απάντηση δεν μου άρεσε καθόλου.

Γιατί όταν βλέπεις κάτι που θεωρείς άδικο, η φυσική αντίδραση είναι:

«Μα τι εννοείς ότι δεν πρέπει να παρέμβω; Αφού κάποιος υποφέρει».

Και εδώ βρίσκεται ίσως ένα από τα πιο δύσκολα μαθήματα που έχω πάρει μέσα από την πνευματική μου αναζήτηση.

Το γεγονός ότι εμείς βλέπουμε μία κατάσταση και έχουμε πολύ ισχυρή άποψη για το ποια θα έπρεπε να είναι η έκβασή της, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι γνωρίζουμε όλες τις παραμέτρους της.

Όταν εμπλέκονται πολλές ζωές, δεν γνωρίζεις όλη την ιστορία

Σε μία μεγάλη κοινωνική, πολιτική ή ανθρώπινη κατάσταση δεν υπάρχει ένας μόνο άνθρωπος.

Υπάρχουν εκατοντάδες, χιλιάδες ή ακόμη και εκατομμύρια άνθρωποι.

Υπάρχουν προσωπικές ιστορίες.

Υπάρχουν επιλογές.

Υπάρχουν συμφέροντα.

Υπάρχουν φόβοι.

Υπάρχουν πράγματα που γνωρίζουμε και πράγματα που δεν θα μάθουμε ποτέ.

Και για όσους αντιλαμβάνονται τη ζωή μέσα από μία πιο πνευματική οπτική, υπάρχει και μία ακόμη παράμετρος:

Το κάρμα.

Δεν χρησιμοποιώ τη λέξη με την έννοια της τιμωρίας.

Το κάρμα δεν χρειάζεται να σημαίνει ότι κάποιος «παθαίνει αυτό που του αξίζει». Αυτή θεωρώ ότι είναι μία πολύ απλουστευμένη και συχνά σκληρή προσέγγιση.

Μπορεί να το δει κανείς περισσότερο σαν μία αλληλουχία επιλογών, εμπειριών, σχέσεων και μαθημάτων που δεν είμαστε πάντα σε θέση να κατανοήσουμε απ’ έξω.

Και εκεί άρχισα να αντιλαμβάνομαι κάτι.

Αν προσπαθήσω εγώ να επιβάλλω ενεργειακά μία συγκεκριμένη έκβαση σε μία πολύ σύνθετη κατάσταση, επειδή πιστεύω ότι γνωρίζω ποια είναι η «σωστή» λύση, τι ακριβώς κάνω;

Βοηθάω;

Ή αποφασίζω εγώ για λογαριασμό άλλων ανθρώπων;

Η καλή πρόθεση δεν σημαίνει πάντα ότι έχουμε δικαίωμα παρέμβασης

Αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο κομμάτι.

Γιατί έχουμε μάθει να ταυτίζουμε την καλή πρόθεση με το σωστό αποτέλεσμα.

Αν θέλω το καλό σου, άρα είναι σωστό να παρέμβω.

Αν θέλω να σε προστατεύσω, άρα δικαιούμαι να σου πω τι πρέπει να κάνεις.

Αν θεωρώ ότι κάνεις λάθος, άρα οφείλω να σε διορθώσω.

Αν ξέρω μία τεχνική που πιστεύω ότι μπορεί να σε βοηθήσει, άρα μπορώ να τη χρησιμοποιήσω για εσένα.

Όμως δεν είναι τόσο απλό.

Γιατί ακόμη και η πιο αγαθή πρόθεση μπορεί να περιέχει μέσα της έλεγχο.

Μπορεί να κρύβει την πεποίθηση:

«Εγώ γνωρίζω καλύτερα από εσένα τι χρειάζεσαι.»

Και αυτό δεν αφορά μόνο την πνευματικότητα.

Το βλέπουμε καθημερινά στις σχέσεις μας.

Ένας γονιός που θέλει να «σώσει» το παιδί του από κάθε λάθος.

Ένας σύντροφος που προσπαθεί να αλλάξει τον άλλο επειδή πιστεύει ότι γνωρίζει τι είναι καλύτερο για εκείνον.

Ένας φίλος που δίνει συνεχώς συμβουλές χωρίς να του έχουν ζητηθεί.

Ένας άνθρωπος που θεωρεί ότι επειδή αγαπάει κάποιον έχει το δικαίωμα να αποφασίσει ποια κατεύθυνση πρέπει να πάρει η ζωή του.

Πολλές φορές το κάνουμε από αγάπη.

Όμως η αγάπη χωρίς σεβασμό στην ελεύθερη βούληση μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε έλεγχο.

Μερικές φορές αυτό που εμείς ονομάζουμε «πρόβλημα» δεν είναι πρόβλημα για τον άλλο

Αυτό ήταν ακόμη ένα δύσκολο πράγμα να αποδεχθώ.

Υπάρχουν στιγμές που κοιτάζουμε τη ζωή κάποιου και σκεφτόμαστε:

«Μα δεν βλέπει τι κάνει;»

«Γιατί μένει σε αυτή τη σχέση;»

«Γιατί δεν φεύγει από αυτή τη δουλειά;»

«Γιατί δεν αλλάζει;»

«Γιατί συνεχίζει να κάνει το ίδιο λάθος;»

Μπορεί να έχουμε δίκιο.

Μπορεί και όχι.

Το σημαντικό όμως είναι ότι η ζωή αυτή δεν είναι δική μας.

Το ότι κάτι μας ενοχλεί όταν το παρατηρούμε δεν σημαίνει ότι ο άλλος είναι έτοιμος να το αλλάξει.

Το ότι εμείς βλέπουμε μία διέξοδο δεν σημαίνει ότι εκείνος θέλει ακόμη να την ακολουθήσει.

Και μερικές φορές, όσο και αν μας δυσκολεύει να το παραδεχθούμε, ένας άνθρωπος έχει δικαίωμα ακόμη και να κάνει αυτό που εμείς θεωρούμε λάθος.

Έχει δικαίωμα να δοκιμάσει.

Να αποτύχει.

Να ξαναδοκιμάσει.

Να πάρει έναν δρόμο που εμείς δεν θα επιλέγαμε ποτέ.

Να καταλάβει κάτι στον δικό του χρόνο.

Τι γίνεται τότε με το manifestation για άλλους ανθρώπους;

Αυτό είναι ένα θέμα στο οποίο πλέον είμαι πολύ πιο προσεκτική.

Υπάρχει σημαντική διαφορά ανάμεσα στο:

«Εύχομαι αυτός ο άνθρωπος να είναι καλά»

και στο:

«Θέλω αυτός ο άνθρωπος να κάνει αυτό που θεωρώ εγώ σωστό».

Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο:

«Εύχομαι να υπάρξει η καλύτερη δυνατή έκβαση»

και στο:

«Θέλω η έκβαση να είναι ακριβώς αυτή».

Και υπάρχει ακόμη μεγαλύτερη διαφορά όταν αρχίζουμε να χρησιμοποιούμε πρακτικές με στόχο να επηρεάσουμε συγκεκριμένα την απόφαση, το συναίσθημα ή τη συμπεριφορά ενός άλλου ανθρώπου.

Να επιστρέψει.

Να αλλάξει γνώμη.

Να μας επιλέξει.

Να εγκαταλείψει κάποιον άλλον.

Να πάρει μία συγκεκριμένη απόφαση.

Να καταλάβει αυτό που θέλουμε εμείς να καταλάβει.

Κάπου εκεί θεωρώ ότι χρειάζεται να αναρωτηθούμε:

Πού τελειώνει η πρόθεση και πού αρχίζει η παρέμβαση;

Και ακόμη περισσότερο:

Μήπως χρησιμοποιούμε την πνευματικότητα για να προσπαθήσουμε να ελέγξουμε κάτι που στην πραγματικότητα δεν μας ανήκει;

Η μεγαλύτερη αλλαγή ήρθε όταν σταμάτησα να σκέφτομαι «πώς θα σώσω τον κόσμο»

Με τον χρόνο το ερώτημά μου άλλαξε.

Δεν ήταν πια:

«Τι μπορώ να κάνω για να αλλάξω όλους αυτούς τους ανθρώπους;»

Έγινε:

«Ποιο είναι το δικό μου κομμάτι;»

Γιατί εκεί έχουμε πραγματική εξουσία.

Μπορεί να μην μπορούμε να λύσουμε έναν πόλεμο.

Μπορούμε όμως να μη δημιουργούμε πόλεμο στην καθημερινότητά μας.

Μπορεί να μην μπορούμε να διορθώσουμε όλες τις κοινωνικές αδικίες.

Μπορούμε όμως να είμαστε δίκαιοι στις συναλλαγές μας.

Μπορεί να μην μπορούμε να εξαφανίσουμε τον πόνο από τον κόσμο.

Μπορούμε όμως να μην προσθέτουμε περισσότερο πόνο στον άνθρωπο που βρίσκεται απέναντί μας.

Μπορούμε να βοηθήσουμε όταν μπορούμε.

Να μιλήσουμε όμορφα.

Να υπερασπιστούμε κάποιον όταν πραγματικά χρειάζεται στήριξη.

Να προσφέρουμε χρόνο.

Να προσφέρουμε γνώση.

Να δώσουμε μία ευκαιρία.

Να μην εκμεταλλευτούμε μία αδυναμία.

Να σεβαστούμε ότι ο άνθρωπος δίπλα μας μπορεί αυτή τη στιγμή να ανεβαίνει έναν Γολγοθά που εμείς δεν γνωρίζουμε.

Αυτά μπορεί να φαίνονται πολύ μικρά μπροστά στα τεράστια προβλήματα του κόσμου.

Δεν είναι.

Γιατί ο κόσμος δεν είναι κάτι αφηρημένο.

Ο κόσμος είναι οι άνθρωποι που τον αποτελούν.

Κι εμείς είμαστε ένας από αυτούς.

Υπάρχει όμως και κάτι που συχνά ξεχνάμε: να μην εξαφανίζουμε τον εαυτό μας στο όνομα της καλοσύνης

Για πολύ καιρό υπήρχε μία ιδέα που θεωρούσα σχεδόν αυτονόητη.

Ότι ο καλός άνθρωπος είναι εκείνος που υποχωρεί.

Που κάνει χώρο.

Που βάζει τους άλλους μπροστά.

Που δεν ενοχλεί.

Που συγχωρεί.

Που κάνει θυσίες.

Που δίνει.

Και ασφαλώς όλα αυτά μπορεί να είναι υπέροχα χαρακτηριστικά.

Αλλά όχι όταν συμβαίνουν συνεχώς εις βάρος σου.

Γιατί τότε κάποια στιγμή δεν μιλάμε για καλοσύνη.

Μιλάμε για αυτοεγκατάλειψη.

Και εδώ υπάρχει ένα παράδοξο που παρατηρώ συχνά.

Οι άνθρωποι που δεν έχουν ιδιαίτερες ενοχές όταν βάζουν τον εαυτό τους πρώτο πολλές φορές φαίνεται να περνούν καλύτερα.

Ενώ εκείνοι που νοιάζονται για όλους, υποχωρούν συνεχώς και φοβούνται μήπως στενοχωρήσουν οποιονδήποτε, καταλήγουν πολλές φορές εξαντλημένοι.

Δεν πιστεύω ότι η λύση είναι να γίνουμε αδιάφοροι ή εγωκεντρικοί.

Το αντίθετο.

Πιστεύω ότι χρειάζεται να καταλάβουμε πως και εμείς είμαστε ένας από τους ανθρώπους που έχουμε υποχρέωση να φροντίζουμε.

Αν μιλήσουμε στη γλώσσα της ενέργειας, κάθε φορά που λες στον εαυτό σου:

«Οι ανάγκες μου μπορούν να περιμένουν.»

«Όλοι οι άλλοι είναι πιο σημαντικοί.»

«Δεν πειράζει να υποχωρήσω πάλι.»

«Αρκεί να είναι εκείνοι καλά.»

ουσιαστικά εκπαιδεύεις και εσένα τον ίδιο να πιστεύεις ότι δεν έχεις την ίδια αξία με τους υπόλοιπους.

Η πραγματική προσφορά δεν απαιτεί να εξαφανιστείς.

Άρα τι σημαίνει τελικά «βοηθάω»;

Για εμένα σήμερα σημαίνει κάτι πολύ διαφορετικό από ό,τι σήμαινε παλαιότερα.

Δεν σημαίνει ότι αναλαμβάνω τη ζωή σου.

Δεν σημαίνει ότι σε διορθώνω.

Δεν σημαίνει ότι σε σώζω.

Δεν σημαίνει ότι επειδή πιστεύω πως έχω μία λύση πρέπει να στην επιβάλλω.

Σημαίνει ότι μπορώ να σταθώ δίπλα σου.

Να σου πω:

«Είμαι εδώ αν με χρειαστείς.»

Να σε ρωτήσω:

«Θέλεις να ακούσεις τη γνώμη μου;»

Να σου προσφέρω ένα εργαλείο και να αφήσω εσένα να αποφασίσεις αν θα το χρησιμοποιήσεις.

Να σεβαστώ ακόμη και την απόφασή σου να μην κάνεις τίποτα από όσα θεωρώ εγώ σωστά.

Αυτό δεν είναι αδιαφορία.

Είναι σεβασμός.

Υπάρχουν φυσικά στιγμές που πρέπει να παρέμβουμε

Δεν πιστεύω ότι η έννοια της μη παρέμβασης πρέπει να μετατραπεί σε άλλοθι αδιαφορίας.

Αν ένας άνθρωπος κινδυνεύει άμεσα, αν υπάρχει βία, κακοποίηση, σοβαρός κίνδυνος για τη ζωή ή την ασφάλειά του, δεν θεωρώ ότι χρειάζεται να καθόμαστε απαθείς και να λέμε:

«Είναι το κάρμα του».

Αυτό για εμένα δεν είναι πνευματικότητα.

Είναι αποποίηση ευθύνης.

Η πνευματικότητα δεν πρέπει να μας απομακρύνει από την ανθρωπιά μας.

Αλλά στις περισσότερες καθημερινές περιπτώσεις, όπου δεν υπάρχει άμεσος κίνδυνος, ίσως χρειάζεται να κάνουμε κάτι που είναι πολύ δυσκολότερο από το να δώσουμε συμβουλές.

Να σεβαστούμε.

Να εμπιστευτούμε.

Να αφήσουμε τον άλλο να περπατήσει τη δική του διαδρομή.

Το δύσκολο μάθημα

Κάποτε πίστευα ότι όσο περισσότερα εργαλεία μάθω, τόσο περισσότερο θα μπορώ να διορθώνω πράγματα.

Να βοηθάω.

Να επηρεάζω.

Να αλλάζω.

Σήμερα το βλέπω διαφορετικά.

Ίσως η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται στο να αποκτήσεις τόση γνώση ώστε να μπορείς να επεμβαίνεις παντού.

Ίσως βρίσκεται στο να αποκτήσεις τόση επίγνωση ώστε να γνωρίζεις πότε δεν σου ανήκει να επέμβεις.

Να ξέρεις πότε να μιλήσεις.

Πότε να προσφέρεις.

Πότε να δράσεις.

Και πότε να κάνεις ένα βήμα πίσω και να αφήσεις τον άλλο άνθρωπο να κρατήσει το τιμόνι της δικής του ζωής.

Γιατί τελικά το να θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο δεν σημαίνει απαραίτητα ότι πρέπει να αλλάξεις τους άλλους.

Μπορεί να σημαίνει ότι κάνεις το δικό σου κομμάτι όσο καλύτερα μπορείς.

Ότι γίνεσαι λίγο πιο δίκαιος.

Λίγο πιο ανθρώπινος.

Λίγο πιο συνειδητός.

Ότι προσφέρεις όταν υπάρχει χώρος για την προσφορά σου.

Και ότι σέβεσαι την ελευθερία του άλλου ακόμη και όταν η επιλογή του δεν είναι αυτή που θα έκανες εσύ.

Ίσως τελικά αυτό να είναι ένα από τα πιο δύσκολα είδη αγάπης.

Να νοιάζεσαι χωρίς να ελέγχεις.
Να προσφέρεις χωρίς να επιβάλλεσαι.
Να βοηθάς χωρίς να χρειάζεται να γίνεις ο σωτήρας κανενός.

Και να θυμάσαι ότι για να αλλάξει ο κόσμος δεν χρειάζεται πάντα να κάνεις κάτι τεράστιο.

Μερικές φορές αρκεί να μην προσθέσεις άλλη αδικία εκεί όπου ήδη υπάρχει αρκετή.