Τις τελευταίες εβδομάδες, ψάχνοντας υλικό στα social media για να πάρω ιδέες, να δω τάσεις, αφηγήσεις, τρόπους προσέγγισης, έπεφτα συνεχώς πάνω στο ίδιο μοτίβο. Βίντεο, posts, reels, stories — σχεδόν όλα απευθύνονταν σε γυναίκες που έχουν απογοητευτεί από σχέσεις με άντρες. Από τη συμπεριφορά τους. Από την απουσία τους. Από την ασυνέπειά τους. Από το ότι «δεν ξέρουν τι θέλουν», «δεν επικοινωνούν», «δεν δουλεύουν με τον εαυτό τους».
Και όσο περισσότερο έβλεπα, τόσο περισσότερο αναρωτιόμουν:
πού είναι η άλλη πλευρά;
Δεν εννοώ βίντεο θυμού. Δεν εννοώ rage content. Δεν εννοώ κυνισμό ή μισογυνισμό. Εννοώ άντρες που μιλάνε ανοιχτά για τις δικές τους δυσκολίες στις σχέσεις. Για τη σύγχυση, την πίεση, τον φόβο της αποτυχίας, την αίσθηση ότι δεν είναι ποτέ αρκετοί ή ποτέ σωστοί. Αυτό το περιεχόμενο… απουσιάζει. Ή, για να είμαι ακριβής, υπάρχει σε τόσο μικρό βαθμό που σχεδόν δεν φαίνεται.
Και τότε το ερώτημα αλλάζει.
Δεν είναι «ποιος φταίει».
Είναι: ποιος έχει χώρο να μιλήσει;
Όταν η αφήγηση γίνεται μονόπλευρη, η σύνδεση χάνεται
Ζούμε σε μια εποχή όπου οι γυναίκες —δικαίως— μιλούν περισσότερο. Έχουν λεξιλόγιο για τα συναισθήματά τους, για τα όριά τους, για τις ανάγκες τους. Έχουν μάθει να αναγνωρίζουν την έλλειψη ισορροπίας και να την ονομάζουν. Αυτό από μόνο του είναι πρόοδος.
Όμως, όταν η δημόσια αφήγηση γίνεται αποκλειστικά μονόπλευρη, δημιουργείται ένα νέο πρόβλημα:
η σχέση αρχίζει να παρουσιάζεται όχι ως δυναμική δύο ανθρώπων, αλλά ως πεδίο αντιπαράθεσης.
Οι άντρες, από την άλλη, σπάνια βρίσκουν ασφαλή χώρο για να εκφραστούν χωρίς να χαρακτηριστούν αδύναμοι, ανεπαρκείς ή «προβληματικοί». Έτσι, είτε σιωπούν είτε αποσύρονται συναισθηματικά. Και αυτή η σιωπή συχνά παρερμηνεύεται ως αδιαφορία ή όντως καταλήγει σε αδιαφορία ή αδυναμία δέσμευσης.
Στην πραγματικότητα, όμως, μιλάμε για ανθρώπους που δεν έμαθαν ποτέ πώς να επεξεργάζονται όσα νιώθουν.
Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι το φύλο — είναι η ανισορροπία.
Στις περισσότερες σχέσεις που καταρρέουν, το πρόβλημα δεν είναι ότι «οι άντρες είναι έτσι» ή «οι γυναίκες είναι αλλιώς». Το πρόβλημα είναι ότι:
ο ένας προσπαθεί να εξελιχθεί (γιατί το θεωρεί καλό) και ο άλλος μένει στάσιμος (επειδή του έχουν πει πως το ζητάς βοήθεια είναι ένδειξη αδυναμίας ή ότι πάντα πρέπει να καταφέρνεις μόνος σου) ο ένας μιλά και ο άλλος δεν ξέρει πώς να απαντήσει ο ένας ζητά συναισθηματική παρουσία και ο άλλος δεν έχει τα εργαλεία να τη δώσει και κάπου στη μέση, η καλή πρόθεση χάνεται μέσα στη σύγκρουση
Αυτό που βλέπουμε σήμερα μαζικά —και στα social media και στην πραγματική ζωή— είναι άνθρωποι που θέλουν σχέση, αλλά δεν έχουν κοινό έδαφος συναισθηματικής κατανόησης.
Και αυτό δεν αφορά μόνο singles. Αφορά και σχέσεις χρόνων. Γάμους. Οικογένειες. Δεσμούς που αγαπιούνται, αλλά δεν συναντιούνται/συνεννοούνται/συνδέονται πια.
Χρειαζόμαστε χώρους, όχι στρατόπεδα
Αυτό που λείπει δεν είναι άλλη μια αφήγηση κατηγορίας.
Λείπει ο χώρος.
Χώρος:
για άντρες που θέλουν να δουλέψουν με τον εαυτό τους αλλά δεν ξέρουν από πού να ξεκινήσουν για γυναίκες που δεν ψάχνουν «τέλειους», αλλά ανθρώπους διαθέσιμους για σχέσεις που χρειάζονται επαναφορά ισορροπίας, όχι διάλυση
Γιατί η αλήθεια είναι απλή και δύσκολη μαζί:
οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είναι κακοί σύντροφοι — είναι “αδούλευτοι”.
Όταν η κοινωνική αφήγηση αντικαθιστά την προσωπική εμπειρία
Το πρόβλημα με το μαζικό content γύρω από τις σχέσεις δεν είναι ότι λέει ψέματα. Είναι ότι λέει μισές αλήθειες. Και οι μισές αλήθειες, όταν επαναλαμβάνονται, γίνονται ταυτότητα.
Όταν μια γυναίκα εκτίθεται διαρκώς σε αφηγήσεις που της λένε ότι:
«οι άντρες δεν αλλάζουν» «αν δεν δουλεύει με τον εαυτό του, φύγε» «αν δεν μπορεί να σου δώσει αυτό που χρειάζεσαι, δεν αξίζει»
αρχίζει —ασυνείδητα— να βλέπει κάθε δυσκολία ως επιβεβαίωση.
Όχι να τη διερευνά, αλλά να τη σφραγίζει.
Αντίστοιχα, όταν ένας άντρας βλέπει (ή απλώς αντιλαμβάνεται) ότι:
κάθε λάθος του ερμηνεύεται ως ανεπάρκεια κάθε σιωπή του γίνεται απόδειξη αδιαφορίας κάθε αδυναμία του γίνεται κόκκινη σημαία
μαθαίνει να κλείνεται, όχι να ανοίγεται.
Έτσι, οι σχέσεις δεν διαλύονται από έλλειψη αγάπης.
Διαλύονται από έλλειψη χώρου.
Η πλειοψηφία δεν είναι “τοξική” — είναι μπερδεμένη
Αν βγάλουμε για λίγο τις ταμπέλες, θα δούμε κάτι πολύ πιο απλό και ανθρώπινο:
η πλειοψηφία του κόσμου θέλει σύνδεση, αλλά δεν ξέρει πώς να τη διατηρήσει.
Θέλει:
να αγαπήσει χωρίς να χαθεί να εκφραστεί χωρίς να κριθεί να στηριχθεί χωρίς να εξαρτηθεί να εξελιχθεί χωρίς να μείνει μόνος
Αλλά κουβαλά:
οικογενειακά πρότυπα που δεν του ανήκουν ρόλους που έμαθε νωρίς φόβους που δεν ειπώθηκαν ποτέ
Και όλα αυτά μπαίνουν στη σχέση, όχι επειδή το θέλουμε — αλλά επειδή δεν τα έχουμε δει.
Εκεί εμφανίζεται η συστημική αναπαράσταση που επέλεξα να εκπαιδευτώ, αρχικά για να λύσω προβλήματα του δικού μου περιβάλλοντος.
Η συστημική αναπαράσταση δεν έρχεται να σου πει τι να κάνεις, μιας και τα περισσότερα θέματα είναι πιο βαθιά από όσα μπορεί η λογική να επεξεργαστεί.
Έρχεται να σου δείξει τι ήδη κάνεις — χωρίς να το καταλαβαίνεις.
Δεν λειτουργεί με κατηγορίες, αλλά με το να αναδύει το ασυνείδητο στην επιφάνεια.
Δεν ψάχνει τον “ένοχο”, αλλά τη δυναμική.
Γι’ αυτό μπορεί να βοηθήσει:
άντρες που θέλουν να καταλάβουν γιατί αποσύρονται τη στιγμή που η σχέση ζητά βάθος γυναίκες που θέλουν να σταματήσουν να κουβαλούν περισσότερα απ’ όσα τους αναλογούν ζευγάρια που αγαπιούνται, αλλά έχουν χαθεί μέσα σε ρόλους, προσδοκίες και σιωπές
Γιατί όταν δεις τη θέση σου μέσα στο σύστημα,
παύεις να παλεύεις με τον άνθρωπο και αρχίζεις να δουλεύεις με τη σχέση.
Η ισορροπία δεν είναι συμβιβασμός — είναι συνειδητή επιλογή
Οι σχέσεις δεν χρειάζονται άλλες γενικεύσεις.
Χρειάζονται ανθρώπους που είναι πρόθυμοι να κοιτάξουν λίγο πιο βαθιά.
Ισορροπία δεν σημαίνει:
να δίνει πάντα ο ένας και να ζητά ο άλλος να είναι ο ένας “δουλεμένος” και ο άλλος “προβληματικός”
Σημαίνει:
αμοιβαία προσπάθεια αμοιβαία ευθύνη και κυρίως, διάθεση να δούμε τι πραγματικά συμβαίνει — όχι μόνο τι μας βολεύει να πιστεύουμε
Ίσως το πρόβλημα δεν είναι ότι οι σχέσεις δεν δουλεύουν, αλλά ότι προσπαθούμε να τις λύσουμε με λάθος τρόπο. Ίσως η λύση δεν είναι να πάρουμε άλλη μια πλευρά.
Αλλά να δημιουργήσουμε χώρο για κατανόηση, για εξέλιξη, για αληθινή σύνδεση.
Αν νιώθεις ότι επαναλαμβάνεις τα ίδια μοτίβα στις σχέσεις σου, αν δυσκολεύεσαι να βρεις ισορροπία ανάμεσα στο να δίνεις και να λαμβάνεις, αν θέλεις να καταλάβεις τι πραγματικά συμβαίνει πίσω από τις ίδιες συγκρούσεις και αποστάσεις, η συστημική αναπαράσταση προσφέρει έναν ασφαλή χώρο για να δεις ολόκληρη την εικόνα και να επιφέρεις ουσιαστική, αμοιβαία αλλαγή.
Αν νιώθεις έτοιμος/η να δουλέψουμε μαζί, στείλε στο info@astrina.gr το θέμα που σε απασχολεί και κάνουμε το επόμενο βήμα.
Greek 
English