Έχουμε συνηθίσει να ακούμε ότι αν κάτι δεν λειτουργεί στη ζωή μας, πιθανότατα υπάρχει κάπου μέσα μας μια περιοριστική πεποίθηση που το δημιουργεί. Ότι αν δεν έχουμε χρήματα, ίσως δεν πιστεύουμε ότι αξίζουμε την αφθονία. Αν δεν έχουμε μια καλή σχέση, ίσως φοβόμαστε την αγάπη. Αν δεν προχωράμε επαγγελματικά, ίσως σαμποτάρουμε τον εαυτό μας.
Μερικές φορές αυτό μπορεί να είναι αλήθεια.
Όχι όμως πάντα.
Και όσο περισσότερο ασχολούμαι με την αστρολογία, τη Συστημική Αναπαράσταση, την προσωπική ανάπτυξη και την πνευματικότητα, τόσο περισσότερο δυσκολεύομαι να δεχτώ μονοδιάστατες εξηγήσεις για τη ζωή ενός ανθρώπου.
Δεν είμαστε μόνο οι πεποιθήσεις μας. Δεν είμαστε ένα limiting belief που περιμένει να διορθωθεί για να αρχίσουν όλα να κυλούν τέλεια. Είμαστε το αποτέλεσμα πολλών διαφορετικών επιρροών που λειτουργούν ταυτόχρονα, πολλές φορές με τρόπους που ούτε αντιλαμβανόμαστε ούτε μπορούμε να εξηγήσουμε πλήρως.
Ο τρόπος που μεγαλώσαμε, το οικογενειακό μας σύστημα, όσα μάθαμε να θεωρούμε φυσιολογικά, τα τραύματα αλλά και οι χαρές που κουβαλά η οικογενειακή μας ιστορία, η ψυχολογία μας, το κοινωνικό μας περιβάλλον, οι οικονομικές και πρακτικές συνθήκες της ζωής μας, οι επιλογές των άλλων ανθρώπων και, για όσους από εμάς πιστεύουμε σε αυτά, οι αστρολογικές και πνευματικές επιρροές, όλα συνυπάρχουν.
Και εδώ ακριβώς θεωρώ ότι κάνουμε ένα μεγάλο λάθος: παίρνουμε έναν μόνο φακό και προσπαθούμε να εξηγήσουμε μέσα από αυτόν τα πάντα.
Δεν είναι όλα «δικό σου μπλοκάρισμα»
Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στο να πω «οι πεποιθήσεις μου επηρεάζουν τη ζωή μου» και στο να πω «ό,τι δύσκολο μου συμβαίνει το δημιούργησα επειδή κάτι μέσα μου είναι λάθος».
Το πρώτο είναι προσωπική ευθύνη. Το δεύτερο μπορεί πολύ εύκολα να γίνει αυτοκατηγορία.
Ναι, αν πιστεύω ότι δεν αξίζω περισσότερα χρήματα, μπορεί να μη ζητάω ποτέ αύξηση, να υποτιμώ τη δουλειά μου ή να δέχομαι συνθήκες που δεν με εξυπηρετούν. Εκεί η πεποίθησή μου έχει πραγματική επίδραση.
Αν όμως αύριο κλείσει η εταιρεία στην οποία εργάζομαι, δεν έκλεισε επειδή δεν έκανα αρκετό inner work.
Αν κάποιος με προδώσει, δεν σημαίνει αυτομάτως ότι κάπου μέσα μου «προσέλκυσα την προδοσία». Μπορεί πράγματι να χρειάζεται να κοιτάξω γιατί αγνόησα κάποια σημάδια ή γιατί παρέμεινα σε μια κατάσταση περισσότερο απ’ όσο μου έκανε καλό, αλλά η επιλογή του άλλου ανθρώπου εξακολουθεί να ανήκει στον ίδιο.
Δεν μπορούμε να δουλέψουμε τόσο πολύ τις πεποιθήσεις μας ώστε να καταργήσουμε την ελεύθερη βούληση των άλλων, την κοινωνική πραγματικότητα ή κάθε απρόβλεπτο γεγονός.
Και ίσως το πιο τίμιο ερώτημα δεν είναι πάντα «ποια πεποίθησή μου δημιούργησε αυτό;», αλλά:
«Ποιο μέρος αυτής της κατάστασης είναι πράγματι δικό μου και μπορώ να το επηρεάσω;»
Αυτό είναι πολύ διαφορετικό.
Μια Συστημική Αναπαράσταση που άλλαξε τον τρόπο που βλέπω την πνευματικότητα
Κάποια στιγμή συμμετείχα σε μια Συστημική Αναπαράσταση στην οποία τοποθετήσαμε μέσα στο πεδίο, μεταξύ άλλων, την αστρολογία και τους αγγέλους.
Αυτό που έχει σημασία για μένα είναι ότι οι άνθρωποι που εκπροσωπούσαν τους συγκεκριμένους ρόλους δεν γνώριζαν τι ακριβώς εκπροσωπούσαν. Δεν είχαν συνεννοηθεί προηγουμένως μεταξύ τους για το τι θα πουν ή πώς θα κινηθούν.
Ο εκπρόσωπος των άστρων εξέφρασε μια πολύ έντονη αίσθηση δύναμης. Έδειχνε σαν να αντιλαμβανόταν ότι οι αστρολογικές επιρροές μπορούν να αγγίξουν σχεδόν τα πάντα, να δημιουργήσουν κίνηση και να επαναφέρουν την ισορροπία όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή.
Όταν όμως εμφανίστηκε η εκπροσώπηση των αγγέλων, κάτι άλλαξε.
Ο εκπρόσωπος της αστρολογίας έδειξε έναν πολύ ιδιαίτερο σεβασμό απέναντί της, σαν να αναγνώριζε ότι υπάρχει κάτι που μπορεί να παρέμβει ακόμη και εκεί όπου οι άλλες επιρροές φαίνονται πολύ ισχυρές.
Και υπήρχε μία προϋπόθεση που μου έμεινε:
Εφόσον ζητηθεί.
Δεν παρουσιάζω αυτή την εμπειρία σαν επιστημονική απόδειξη για το πώς λειτουργεί το σύμπαν. Την παρουσιάζω ως μια εμπειρία που επηρέασε πολύ τον δικό μου τρόπο σκέψης.
Γιατί εκεί άρχισα να βλέπω πιο καθαρά κάτι που ήδη πίστευα: ότι η πνευματικότητα, η σχέση δηλαδή με κάτι που αντιλαμβανόμαστε ως ανώτερη δύναμη, δεν χρειάζεται να βρίσκεται σε σύγκρουση με το κάρμα, το πεπρωμένο, την αστρολογία ή οποιαδήποτε άλλη επιρροή. Μπορεί να λειτουργεί σε ένα διαφορετικό επίπεδο.
Και προσωπικά πιστεύω ότι, κάποιες φορές, μπορεί ακόμη και να παρακάμψει ή να μετατοπίσει πράγματα που φαίνονται καθορισμένα.
Όχι μηχανικά. Όχι σαν μαγικό κουμπί. Και σίγουρα όχι επειδή έχουμε καταλάβει όλους τους νόμους που διέπουν τη ζωή.
Αλλά μέσα από μια συνειδητή σχέση με κάτι μεγαλύτερο από εμάς.
Ίσως δεν μπορούμε να καταλάβουμε όλα όσα μας επηρεάζουν
Αυτό είναι ίσως το σημείο που με ενδιαφέρει περισσότερο.
Νομίζω ότι υπάρχουν πάρα πολλά πράγματα που μας διαμορφώνουν και ίσως να μην είμαστε σε θέση να τα καταλάβουμε όλα μέσα σε μία ζωή.
Το οικογενειακό σύστημα στο οποίο γεννηθήκαμε, οι μνήμες και τα μοτίβα που μεταφέρονται από γενιά σε γενιά, όσα γράφτηκαν μέσα μας από την παιδική μας ηλικία, οι εμπειρίες που είχαμε, το σώμα μας, η ψυχολογία μας, οι κοινωνικές συνθήκες μέσα στις οποίες ζούμε, η εποχή, οι άνθρωποι που συναντάμε και οι δικές τους επιλογές.
Για όσους από εμάς έχουμε μια πνευματική κοσμοθεωρία, σε όλα αυτά προστίθενται και επιρροές που δεν μπορούμε να μετρήσουμε εύκολα ή να ερμηνεύσουμε με έναν μόνο τρόπο.
Κάποιος μπορεί να το ονομάσει κάρμα, άλλος πεπρωμένο, άλλος συγχρονικότητα, άλλος αστρολογική επιρροή και άλλος θεϊκή πρόνοια.
Δεν ξέρω αν χρειάζεται να έχουμε την τέλεια εξήγηση για όλα.
Ίσως αυτή ακριβώς η ανάγκη να εξηγήσουμε τα πάντα είναι που μας οδηγεί μερικές φορές σε υπεραπλουστεύσεις.
«Αυτό σου συνέβη επειδή έχεις ένα limiting belief.»
«Αυτό προέκυψε επειδή δεν δονείσαι σωστά.»
«Αυτό είναι το κάρμα σου.»
«Αυτό το γράφει ο χάρτης σου.»
Όλες αυτές οι φράσεις μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να περιγράφουν ένα κομμάτι της πραγματικότητας. Το πρόβλημα αρχίζει όταν τις χρησιμοποιούμε σαν τελική απάντηση.
Η πνευματικότητα δεν σημαίνει ότι ελέγχουμε τα πάντα
Για μένα, η πνευματικότητα δεν είναι ένας τρόπος να αποκτήσουμε απόλυτο έλεγχο της ζωής μας.
Είναι σχεδόν το αντίθετο.
Είναι η αναγνώριση ότι δεν γνωρίζουμε τα πάντα, δεν μπορούμε να προβλέψουμε τα πάντα και δεν μπορούμε να χειριστούμε κάθε έκβαση.
Μπορούμε όμως να δουλέψουμε με τον εαυτό μας, να παρατηρήσουμε τις πεποιθήσεις μας, να θεραπεύσουμε ό,τι μπορούμε να θεραπεύσουμε, να αλλάξουμε τις επιλογές μας εκεί όπου έχουμε δυνατότητα επιλογής και, όταν αισθανόμαστε ότι κάτι ξεπερνά τις δικές μας δυνάμεις, να στραφούμε προς εκείνο που ο καθένας μας αντιλαμβάνεται ως ανώτερη δύναμη.
Η προσευχή, η πίστη, η πνευματική πρακτική ή οποιοσδήποτε άλλος τρόπος σύνδεσης χρησιμοποιεί ο καθένας δεν σημαίνουν ότι το δύσκολο γεγονός δεν θα υπάρξει ποτέ. Μπορεί όμως να αλλάξουν την πορεία, τον τρόπο που θα εμφανιστεί, τη δύναμη που θα έχουμε για να το αντιμετωπίσουμε ή ακόμη και το αποτέλεσμα.
Και για μένα αυτό έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από την ιδέα ότι αν κάτι δεν πήγε καλά, πρέπει αμέσως να ψάξω ποιο ελάττωμα ή ποια λάθος σκέψη μου το προκάλεσε.
Η προσωπική ευθύνη είναι σημαντική. Η αυτογνωσία είναι σημαντική. Τα limiting beliefs υπάρχουν και μπορούν πραγματικά να μας περιορίσουν.
Αλλά δεν είναι θεός.
Δεν εξηγούν κάθε αδικία, κάθε αποτυχία, κάθε απώλεια ή κάθε δύσκολη περίοδο της ζωής μας.
Όσο περισσότερο ασχολούμαι με αυτά τα θέματα, τόσο περισσότερο πιστεύω ότι η πραγματική ωριμότητα βρίσκεται στο να μπορούμε να κρατήσουμε δύο αλήθειες ταυτόχρονα: να αναλαμβάνουμε την ευθύνη για όσα πραγματικά μας ανήκουν και να μην φορτωνόμαστε την ευθύνη για ολόκληρο το σύμπαν.
Ίσως, τελικά, η πνευματικότητα να αρχίζει ακριβώς εκεί όπου τελειώνει η ανάγκη μας να έχουμε μια απλή εξήγηση για τα πάντα.
Αν σου αρέσουν αυτά τα πιο προσωπικά κείμενα, μπες στην παρέα μας και κάνε την εγγραφή σου εδώ. Μη χάσεις όσα θα λέμε από εδώ και πέρα.
Μάθετε περισσότερα από το
Εγγραφείτε για να λαμβάνετε τις πιο πρόσφατες αναρτήσεις στο email σας.
Greek 
English